De documentaire As The Tide Comes In laat zien hoe kwetsbaar leven met water kan zijn – en hoe normaal die dreiging tegelijk kan worden. De film volgt bewoners van de Duitse Halligen, kleine, laaggelegen eilandjes in de Waddenzee, waar overstromingen geen uitzondering zijn maar onderdeel van het dagelijks bestaan. Wegen verdwijnen onder water, het land loopt vol, en alleen de verhoogde woonheuvels - de zogenoemde Warften - blijven droog.
De film speelt zich af op onder meer Hooge en Langeneß, twee van de bekendste Halligen in de Duitse Waddenzee. Deze eilandjes hebben geen dijken die het land permanent beschermen. Bij hoogwater stroomt de zee vrij over het landschap. Dat systeem bestaat al eeuwen en is aangepast aan een leven mét water in plaats van ertegen. De bewoners accepteren de onzekerheid die daarbij hoort, maar spreken ook openlijk over de grenzen van die aanpassing.
Hoofdpersoon is boer Gregers: een kettingroker die zijn dagen pratend tegen zijn hond doorbrengt. Ooit droomde hij ervan het Deense waddeneiland Mandø te verlaten en piloot te worden, maar hij bleef om te helpen op de boerderij van zijn ouders. De veertiger is inmiddels de jongste bewoner van Mandø, dat nog maar 27 vaste inwoners telt. Zijn leven draait om vaste eilandgewoonten. Weggaan kan hij zich niet voorstellen, in tegenstelling tot de meesten die al naar het vasteland zijn vertrokken.
Zonder expliciet klimaatcommentaar te leveren, maakt As the Tide Comes in de gevolgen van zeespiegelstijging en extremere stormen voelbaar. Wat betekent het als je huis veilig is, maar de wereld eromheen steeds vaker onderloopt? Wat doet dat met je gevoel van continuïteit, met plannen maken, met blijven of vertrekken?
De documentaire is traag en observerend. Gesprekken vallen stil, blikken blijven hangen op het water. Dat vraagt geduld van de kijker, maar biedt ook ruimte voor reflectie. Het verhaal is geen technische analyse van klimaatverandering, maar geeft een menselijke verhaal op het leven met water.
As the Tide Comes in is een registratie van een manier van leven die al generaties bestaat en nu opnieuw wordt bevraagd door veranderende omstandigheden. Verwacht geen bombastische voice-over en geen dramatische muziek. In plaats daarvan zien we routines: wachten, kijken naar de horizon, het water zien komen en weer zien gaan. De zee is in deze productie nooit ver weg, fysiek noch mentaal.
Regie: Sofie Husum Johannesen
Duur: 1:24 uur
